Posts By :

Iwona Piątkowska

adhd-diagnoza

diagnoza różnicująca

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

Czym jest diagnoza różnicująca?

Diagnoza różnicująca to jeden z najważniejszych etapów profesjonalnej diagnozy psychologicznej. Jej celem nie jest jedynie odpowiedzenie na pytanie: „Czy to ADHD?”, „Czy to spektrum autyzmu?”, „Czy to depresja?”, ale przede wszystkim ustalenie, z czego rzeczywiście wynikają zgłaszane trudności. W praktyce wiele zaburzeń i problemów psychicznych daje bardzo podobne objawy przez co postawiona diagnoza może być błędna. Trudności z koncentracją uwagi, impulsywność, zmęczenie, problemy w relacjach czy przeciążenie emocjonalne mogą mieć różne przyczyny i różne podłoże. Dlatego diagnosta nie powinien szukać potwierdzenia jednej hipotezy, lecz sprawdzać różne możliwe wyjaśnienia.
Diagnoza różnicująca to proces, podczas którego psycholog analizuje wszystkie dostępne informacje, aby odróżnić jedno zaburzenie od innego lub stwierdzić, że trudności wynikają z kilku współwystępujących przyczyn. Oznacza to, że specjalista nie koncentruje się wyłącznie na jednej diagnozie, ale zadaje sobie pytania:

  • Czy trudności z koncentracją rzeczywiście wskazują na ADHD, czy mogą wynikać z przewlekłego stresu?
  • Czy wycofanie społeczne jest charakterystyczne dla spektrum autyzmu, czy jest skutkiem lęku społecznego?
  • Czy problemy z organizacją pojawiły się od dzieciństwa, czy dopiero po doświadczeniu wypalenia zawodowego lub depresji?
  • Czy obserwowane objawy są trwałą cechą funkcjonowania, czy reakcją na trudną sytuację życiową?

Dopiero odpowiedzi na takie pytania i wiele innych pozwalają postawić trafną diagnozę. Wzięcie pod uwagę, że każdy człowiek to osobna historia pozwala właściwie zdiagnozować przyczyny obecnego funkcjonowania.

Dlaczego objawy mogą być mylące?

Ten sam objaw nie zawsze oznacza to samo. Znaczenie ma wiele składowych m.in. wiek, w którym zaczęły występować, nasilenie, zmienność, co było pierwotne a co wtórne.
Przykładowo:

  • trudności z koncentracją mogą występować w ADHD, depresji, zaburzeniach lękowych, przewlekłym stresie, bezsenności czy po długotrwałym przeciążeniu, a także mogą być konsekwencją traumatycznych przeżyć;
  • impulsywność może być związana z ADHD, ale także z trudnościami w regulacji emocji lub innymi zaburzeniami psychicznymi;
  • nadwrażliwość na bodźce może pojawiać się zarówno u osób w spektrum autyzmu, jak i u osób z wysokim poziomem lęku czy po doświadczeniach traumatycznych;
  • problemy społeczne mogą wynikać z autyzmu, ale również z niskiej samooceny, fobii społecznej czy wcześniejszych trudnych doświadczeń społecznych.

Dlatego sama obecność objawów nie wystarcza do postawienia diagnozy. Potrzeba umiejscowić je w czasie, przeanalizować historię Pacjenta, jego obecne funkcjonowanie v funkcjonowanie w dzieciństwie, wykonać dogłębny wywiad obejmujący także informacje od członków rodziny, których perspektywa funkcjonowania osoby badanej być może jest zupełnie inny lub pamiętają szczegóły, o których badany zapomniał.

Co obejmuje diagnoza różnicująca?

Profesjonalna diagnoza różnicująca zazwyczaj składa się z kilku elementów:

  • szczegółowego wywiadu dotyczącego obecnych trudności oraz przebiegu rozwoju od dzieciństwa,
  • analizy funkcjonowania w różnych obszarach życia (dom, szkoła, praca, relacje),
  • wykorzystania wystandaryzowanych narzędzi diagnostycznych i kwestionariuszy,
  • oceny funkcji poznawczych oraz funkcjonowania emocjonalnego,
  • analizy dokumentacji medycznej lub psychologicznej (jeżeli jest dostępna),
  • uwzględnienia ewentualnych chorób somatycznych, problemów neurologicznych czy wpływu przyjmowanych leków.

Dzięki temu diagnoza opiera się na wielu źródłach informacji, a nie wyłącznie na pojedynczym teście. Bo diagnoza to nie tylko testy. Ale przede wszystkim uważność i doświadczenie diagnosty.

Dlaczego warto wykonać diagnozę różnicującą?

Przede wszystkim pozwala uniknąć postawienia błędnej diagnozy. Nie każda osoba z trudnościami w koncentracji ma ADHD, podobnie jak nie każda osoba mająca trudności w relacjach znajduje się w spektrum autyzmu. Trafna diagnoza zmniejsza ryzyko niewłaściwego rozpoznania i związanej z nim nieodpowiedniej form pomocy.

Umożliwia dobranie właściwego wsparcia. Skuteczna pomoc zależy od prawidłowego rozpoznania przyczyn trudności. Inne metody będą pomocne przy ADHD, inne przy zaburzeniach lękowych, depresji czy spektrum autyzmu.

Pomaga zrozumieć siebie. Dla wielu osób diagnoza jest odpowiedzią na pytania, które towarzyszyły im przez wiele lat. Pozwala lepiej zrozumieć własny sposób funkcjonowania, mocne strony oraz obszary wymagające wsparcia. Niektórym po raz pierwszy pozwala spojrzeć na siebie życzliwie, bez stygmatyzujące oceny “lenia” czy “nieudacznika”.

Pozwala rozpoznać współwystępujące trudności. Niektóre zaburzenia mogą występować jednocześnie. Przykładowo osoba z ADHD może jednocześnie doświadczać zaburzeń lękowych, depresji lub spektrum autyzmu. Rozpoznanie wszystkich istotnych obszarów pozwala zaplanować skuteczniejszą pomoc. To naprawdę istotne wiedzieć “co było pierwsze”. Odkrycie pierwotnej przyczyny pozwala na znacznie skuteczniejsze leczenie oraz inne strategie, które stają się niejako celowane.

Diagnoza to nie etykieta ani powód do odpuszczania.

Celem diagnozy psychologicznej nie jest przypisanie etykiety ani ocena człowieka. Jej zadaniem jest zrozumienie, jak funkcjonuje dana osoba i z czego wynikają jej trudności, aby zaproponować najbardziej adekwatne formy wsparcia. Dobrze przeprowadzona diagnoza różnicująca daje odpowiedź nie tylko na pytanie „co mi jest?”, ale przede wszystkim „dlaczego tak funkcjonuję i co może mi pomóc?”. Dzięki temu staje się początkiem świadomego planowania dalszego leczenia, terapii lub innych form wsparcia dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta. Nie jest powodem do wstydu, ani do usprawiedliwiania swojego funkcjonowania. Świadomość z czego wynikają moje trudności zdecydowanie ułatwiają pracę nad dobrostanem życia.

Szczegóły diagnozy
rodza_sie_emocje

wizualizacja bezpiecznego miejsca

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
2

Wizualizacja bezpiecznego miejsca

„Kiedy odnajdujesz swoje wewnętrzne dziecko, przestajesz szukać siebie w oczach innych.”- autor nieznany

 

Czym jest „wewnętrzne dziecko”?
Koncepcja wewnętrznego dziecka to psychologiczna metafora odnosząca się do tej części naszej psychiki, która powstała w dzieciństwie i nosi w sobie emocje, potrzeby, doświadczenia oraz mechanizmy obronne ukształtowane w tamtym okresie. To właśnie ta część naszej tożsamości często decyduje o naszych reakcjach emocjonalnych, lękach, potrzebie bliskości, wstydu czy złości.Wewnętrzne dziecko to zarówno przestrzeń ogromnego potencjału – kreatywności, spontaniczności i radości – jak i źródło bólu, jeśli dzieciństwo naznaczone było zaniedbaniem emocjonalnym, traumą, przemocą fizyczną lub psychiczną.

Geneza koncepcji
Korzenie pracy z wewnętrznym dzieckiem sięgają już psychoanalizy Freuda, który zwracał uwagę na wpływ wczesnych doświadczeń na dorosłą psychikę. Jednak sama nazwa „wewnętrzne dziecko” spopularyzowana została w latach 70. i 80. XX wieku przez takich autorów jak John Bradshaw, Charles Whitfield, Alice Miller czy Lucia Capacchione. Alice Miller w szczególności zwracała uwagę na tzw. „zranione dziecko” – istotę, która musiała tłumić swoje uczucia i potrzeby, by przetrwać w środowisku, które nie było wystarczająco bezpieczne. Lucia Capacchione wprowadziła praktyczne narzędzia pracy z wewnętrznym dzieckiem, w tym dialogi pisane niedominującą ręką czy arteterapię. Współczesna psychoterapia integruje tę koncepcję m.in. w terapii schematów, terapii wewnętrznych systemów rodzinnych (IFS), terapii somatycznej i pracy z traumą rozwojową.

Dlaczego warto pracować z wewnętrznym dzieckiem?
Dla wielu dorosłych wewnętrzne dziecko to nieświadoma część, która sabotuje relacje, wywołuje nadmierną potrzebę kontroli, zależność, poczucie braku wartości czy lęk przed porzuceniem. Wielokrotnie wprowadza nas w te same odgrywane schematy, doprowadza do wciąż szkodzących wyborów czy decyzji. Tota nieswiadoma część snuję historię, którą już przeżywaliśmy, ale łudzi nas, że tym razem doprowadzimy do szczęśliwego końca, który jednak znów nie ma miejsca… I wracamy do punktu wyjścia, jeszcze bardziej zranieni, sfrustowani i nieszczęśliwi. Mając wrażenie pecha, nieszczęścia w życiu, czy wręcz przekonania, że na nic lepszego nie możemy liczyć.

Praca z wewnętrznym dzieckiem pozwala:

  • Zidentyfikować i uzdrowić wczesne rany emocjonalne
  • Odzyskać kontakt z autentycznymi emocjami
  • Zbudować wewnętrzne poczucie bezpieczeństwa
  • Uczyć się samowspółczucia i opieki nad sobą
  • Zmieniać autodestrukcyjne wzorce myślenia i relacji

W procesie terapeutycznym uczymy się być dla siebie tym, czego nie otrzymaliśmy w dzieciństwie: obecnym, ciepłym, wspierającym opiekunem. Uznajemy własne zranienia i krzywdy bez szukania winnych. Z uważnością i współczuciem, bowiem pochylamy się nad dzieckiem, którym byliśmy. Nad tym co mogło czuć, czegomu brakowało, czego mogło pragnąć a o codopominało sie bezskutecznie.

Kluczowe elementy pracy z wewnętrznym dzieckiem

  1. Identyfikacja dziecięcej części.
    Rozpoznanie momentów, kiedy aktywuje się wewnętrzne dziecko: np. nadmierne reagowanie, zamrożenie, potrzeba aprobaty. Lęk, złość, poczucie braku bezpieczeństwa czy odrzucenia. Zawszewtedy warto zapytać siebie: „ile ja mam lat, że tak zareagowałam/łem?” Spontaniczna odpowiedź przychodzi do nas sama, często prowadząć nas do sytuacji we wspomnieniach, które raniły nas. W ten sposób mozemy też rozpoznać wciąż aktywne rany.
  2. Zlokalizowanie tych doświadczeń w ciele i emocjach.
    Ciało zawsze pamięta i często przypomina sobie szybciej niż głowa. Warto zwracać uwagę na odczucia z ciała, a ból czy dyskomfort traktować, jak podpowiedzi. Co ja czuję w Tym brzuchu? Jaka to emocja? Kiedy, we wspomnieniach tak się własnie czułam/czułem? Pozwolenie, by trudne emocje z przeszłości mogły się ujawnić i zostać uznane. Rezygnacja z oceny tych emocji – chodzi o bycie świadkiem, nie sędzią.
  3. Kontakt i dialog
    Rozmowa z wewnętrznym dzieckiem, moze wydawać się czymś dziwnym i nie naturalnym, ale spokojnie. To zwyczajnie Twój wewnętrzny dialog z przywołaną we wspomnieniach dziewczynką czy chłopcem, jakim byliście. Zadawanie sobie pytań: Czego teraz potrzebuje moje dziecko? Jakie emocje odczuwa? Uznanie bólu i emocji. To jest też sytuacja, w której pozornie poświęcamy uwagę i pochylamymi sie nad emocjami, zranieniami, potrzebami i brakami „innej istoty”, kiedy zyskujemy tylko my inasze Dorosłe Ja.
  4. Nawiązywanie relacji z wewnętrznym dzieckiem poprzez medytacje, pisanie listów, techniki wizualizacyjne.
    Tutaj możliwości jest bardzo wiele. W zależności od tego, co do nas bardziej przemawia. Pisanie dziennika, tworzy systematyczność w kontakcie. Medytacja i techniki wizualizacyjne, pomagają w pogłębianiu więzi. Wszystko to prowadzi do stworzenia „wewnętrznego dorosłego”. Zbudowania części naszej psychiki, która potrafi zaopiekować się dzieckiem. To dorosła, empatyczna obecność, która mówi: Jestem z tobą. Już nie jesteś sam.
  5. Integracja
    Chodzi nie o to, by pozostać w roli dziecka, ale by wewnętrzne dziecko i dorosły mogły funkcjonować wspólnie – w dialogu i równowadze z naszym dorosłym Ja. Ważne w integracjijest rozpoznanie ranień, potrzeb i emocji. Zaopiekowanie się nimi, wypełnienie deficytów. Stanie się najlepszym wewnętrznym rodzicem, aby wewnętrzne dziecko właściwie doopiekowane mogło dorosnąć. W życiu codziennym funkcjonować w roli dojrzałego dorosłego, który wewnątrz ma zaopiekowane dziecko.
  6. Wskazówki dla osób, które chcą rozpocząć pracę z wewnętrznym dzieckiem samodzielnie
    a) Zacznij od łagodności. Stwórz w wyobraźni Twoje Bezpieczne Miejsce. Tu będziesz mogła/mógł bez obaw poczuć i przywołac coś, co w dzieciństwie było trudne, ciężkie czy raniące.
    b) To nie jest proces szybkiej naprawy, ale głębokiej transformacji. Wewnętrzne dziecko potrzebuje czasu, zaufania i cierpliwości.
    c) Czy była to obecność, bezwarunkowa akceptacja, bezpieczeństwo, granice, bliskość, miłość? Spróbuj nazwać te braki.
    d) Pisz listy lub prowadź dziennik
    e) Zwracaj się do swojego wewnętrznego dziecka jako dorosły, pisz do niego i pozwól mu odpowiedzieć – nawet jeśli wydaje się to sztuczne na początku.
  7. Użyj technik wizualizacyjnych
  8. Wyobraź sobie siebie jako dziecko. Jak wygląda? W jakim jest miejscu? Czego potrzebuje? Czy możesz do niego podejść, wziąć je za rękę? Możesz posiłkować się swoimi zdjęciami z dzieciństwa.
  9. Szukaj wsparcia terapeuty. Niektóre rany są zbyt głębokie, by dotykać ich samodzielnie. Praca z doświadczonym terapeutą traumy pomoże stworzyć bezpieczną przestrzeń do uzdrawiania.
  10. Zadbaj o ciało. Trauma dzieciństwa często manifestuje się w ciele. Praktyki somatyczne (np. TRE, joga traumy, praca z oddechem, medytacje) mogą pomóc zintegrować emocje.

Na zakończenie
Wewnętrzne dziecko to nie tylko metafora. To realna część naszej psychiki, która – jeśli zostanie wysłuchana i otoczona troską – przestaje walczyć o uwagę w sposób nieświadomy i destrukcyjny. Praca z wewnętrznym dzieckiem nie jest powrotem w przeszłość, lecz powrotem do siebie – do prawdy, autentyczności i głębokiego, bezwarunkowego współczucia wobec samego siebie.
Dla tych co chcą zacząc samodzielnie, instrukcja tworzenia Twojego Bezpiecznego Miejsca…

Autor: Iwona Piątkowska

Przygotowałam dla Ciebie Wizualizację Bezpiecznego Miejsca, którą możesz pobrać po zapisaniu się na listę mailingową:

POBIERAM

czym jest idea i jak wybrać słowo roku

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

One Little word, słowo roku.

Ta jedna idea…
Wszystko zaczęło się w 2006 roku, kiedy Ali Edwards, autorka projektantka , znana z promocji scrapbookingu i kreatywnego dokumentowania życia wpadła na pomysł, wyboru jednego słowa – przewodnika, zamiast tworzenia dodatkowych list z postanowieniami noworocznymi. Słowo to miało być jak latarnia, oświecająca drogę w Nowym Roku. Motywujące, zwalniające lub wręcz przeciwnie będące paliwem rakietowym 🙂

One little Word- jak je znaleźć?
Fenomenem Słowa Roku (One Little Word) jest to, że jest dopasowane na miarę do nas. Do naszego życia, potrzeb, pragnień i marzeń. Nie jest to kolejne postanowienie w stylu: nie będę robić tego, lub będę robić to, co miałoby na celu naprawić nas i pokazać, że tacy jacy jesteśmy nie wystarczamy. To słowo z głębi serca i prowadzące jego drogą. Pokazujące nasze najgłębsze pragnienia, to czego potrzebujemy do życia, żeby czuć, że jest nasze i na właściwej drodze.

Czego potrzeba, żeby je znaleźć?
Każdy z nas jest inny. Jeden potrzebuje pauzy, zatrzymania, medytacji i ciszy. Drugi wręcz przeciwnie biegu, ćwiczeń, rozmów z ludźmi. I wtedy nagle bum… wpada. I już wiesz, że słowo, które do Ciebie przyszło jest Twoim drogowskazem, Twoim mottem.

Jakie mogą być to słowa?
One little Word- to może być każde słowo, ważne jak je zinterpretujemy i co to dla nas oznacza. Weźmy np. słowo WOLNOŚĆ. Jeśli właśnie je wybierzesz to, jak ma Cię prowadzić? Od czego chcesz być wolny, albo jak wolny? Czy wolność to ucieczka od wszystkiego czy wręcz przeciwnie bycie sobą wśród wszystkich zagmatwanych reguł życia. Czy to oznacza życie w zgodzie ze sobą czy życie w odosobnieniu poza systemem? O tym o kryje się za tym słowem musisz zdecydować już sam.

Czy istnieje lista pomocna w wyborze słowa?
Tak, istnieje wiele list pomagających w wyborze słowa, jednak pamiętaj to tylko podpowiedź. Twoje nie musi znajdować się na tej liście. Jest równie indywidualne, jak Twoje wartości, marzenia, plany. Jak Ty i Twoje życie.

Przykładowa lista:

  • rozwój
  • praca
  • determinacja
  • konsekwencja
  • delegowanie
  • niezależność
  • odwaga
  • balance
  • spokój
  • wytrwałość
  • skupienie na konkretach
  • wolność
  • konsekwencja
  • delegowanie
  • niezależność
  • odwaga
  • balance
  • spokój
  • wytrwałość
  • skupienie na konkretach
  • wolność
  • konsekwencja
  • pausa
  • cel
  • dążenie do celu
  • inspirowanie
  • medytacja
  • miłość
  • relacja
  • siła
  • wiara
  • akceptacja
  • nadzieja
  • ja
  • marzenia
  • granice

To, co wybierzesz może zależeć od obszaru w Twoim życiu, który być może chcesz uzdrowić, albo potrzebujesz się na nim skupić.
Podróż w Nowy Rok ze swoim Słowem.

Byłoby wspaniale, gdybyś pamiętała, pamiętał o swoim wyborze. Może pomogłoby zapisanie tego słowa na tablicy przypominajek, jako tapeta w telefonie albo kartka na lodówce? Ważne, żeby było w Twoim życiu obecne i widoczne. Jeśli nie wiesz, jak iść w kierunku wybranego słowa, nic nie szkodzi. Pozostań z nim, zaprzyjaźnij się, powtarzaj je w myślach, a jestem przekonana, że poprowadzi Cię drogą Twojego Serca. To jakie będzie Twoje One Little Word na 2025?

Przygotowałam dla Ciebie dziennik emocji, który możesz pobrać po zapisaniu się na listę mailingową:

SUBSKRYBUJĘ
Co to są emocje i uczucia?

co to są emocje i uczucia?

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

Co to są emocje i uczucia?

Emocje są stanami psychicznymi o różnym czasie trwania i stopniu natężenia. Mogą być krótkie lub trwające dłużej. Czujemy je też z różną siłą. Emocja nie pojawia się tylko w głowie. Powoduje zmiany w naszym ciele-(np. przyspieszone bicie serca, pocenie się, drżenie rąk, dławienie w gardle) oraz mimice (np. uniesione brwi, opadnięte kąciki ust, zaciśnięte szczęki). Zaczynają się wydzielać określone hormony np. kortyzol przy stresie czy oksytocyna przy uczuciu bliskości czy czułości. Zmieniają także nasze zachowanie i strefę poznawczą czyli świadome myślenie.
Uczucia od emocji wyróżnia aspekt osobisty. Rodzi się ono w nas samych, mniej jest związane z zewnętrzną sytuacją. Pojęcie to jest względnie stałe u jednostki wobec jego ustosunkowań do innych osób, przedmiotów, artykułów czy zjawisk. Uczucie smutku może być wywołane naszą oceną własnych dokonań, nie zależy od obiektywnych osiągnięć. Jeśli nie lubimy szpinaku i budzi nasze uczucie wstrętu jest ono zazwyczaj długotrwałe.

Jest wiele klasyfikacji emocji, najbardziej znane są: Paula Ekmana wyróżnia siedem podstawowych emocji (strach, smutek, złość, radość, zaskoczenie, wstręt i pogarda). O pozostałych powiedział, że są mieszanką emocji podstawowych i zależą od kultury, w jakiej wzrastaliśmy. Ekman wyróżnił również emocje radosne, a wśród nich m.in. rozbawienie, poczucie ulgi, podekscytowanie, zadowolenie, zdumienie, ekstazę (błogostan). Roberta Plutchnika, który wyróżnił ich osiem (radość, zaufanie, zaskoczenie , oczekiwanie, smutek, strach, wstręt i złość). Kiedy mówimy o emocjach podstawowych, mamy na myśli uniwersalne czyli rozpoznawalne, poprzez mimikę twarzy i jej wyraz, w każdym środowisku na świecie. Jak widzicie nawet naukowcy nie są do końca zgodni, możemy więc przyjąć, że emocje to nie jest taka prosta sprawa. Dlatego też mamy uczucia, które w sposób indywidualny możemy odczuwać i manifestować. Poprzez nastrój doświadczamy w sposób subiektywny sygnalizacji i motywacji do działania. Jeśli jesteśmy przygnębieni nastrój „mówi” daj spokój i tak to nie ma sensu, albo odwrotnie, w ekscytacji wszystko wydaje się wszystko możliwe. Nastroje są trochę jak pogoda na naszym niebie emocji, mogą się utrzymywać nawet kilka dni.

Podsumowując 🙂
Czym się różnią uczucia od emocji? Po prostu… upływem czasu. Emocje pojawiają się jako pierwsze, a dopiero po nich przychodzą uczucia. Wtedy w naszym ciele zaczynają działać substancje chemiczne wydzielone pod wpływem emocji. Emocja jest natychmiastowa, trwa około 6 sekund. Uczucia obejmują doznania nie tylko fizyczne, ale też psychiczne. Pojawiają się, gdy zaczynamy nadawać znaczenie emocjom, i sprawiają, że zwracamy uwagę i reagujemy na dostrzegane zagrożenia lub szanse. Nasze uczucia są bardziej podstawową częścią tego, kim jesteśmy, niż nasze myśli, dlatego nie ufaj we wszystko, co podsuwa Ci głowa 🙂

Przygotowałam dla Ciebie dziennik emocji, który możesz pobrać po zapisaniu się na listę mailingową:

SUBSKRYBUJĘ
badz-soba

Bądź sobą, bo kim innym chciałabyś być

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

Bądź sobą, bo kim innym chciałabyś być?

Kiedy słyszałam od moich Mentorów i Nauczycieli słowa: „bądź sobą”, „pokochaj siebie”, „poczuj swoją wartość” byłam bliska płaczu. Chciało mi się wyć z bezsilności! Być sobą to znaczy kim? Co ja o sobie wiem? Całe życie funkcjonowałam, żeby zasłużyć na aprobatę najbliższych, żeby przeżyć uwiłam sobie scenariusz złożony z iluzji, prawd objawionych, mądrości rodzinnych i romantycznych filmów… Co to miało wspólnego z prawdziwa mną? Na równi: wszystko i nic… Uczymy się siebie uzyskując informację zwrotną od najbliższych, będąc dziećmi od mamy i taty, babci i dziadka, później od nauczycieli i ludzi, z którymi stykamy się na drodze edukacji. Dla większości miałam być grzeczna i nie sprawiać kłopotów. Zachowywać się zgodnie z oczekiwaniami, nawet jeśli czułam inaczej, szybko to we mnie zostało zabijane, a zaufanie do samej siebie topniało jak kostka lodu. I tak rok po roku, to co wg mnie bolało i było ogromnym problemem wg mamy było bzdurą, to, co dla mnie ładne było krytykowane, to co ważne pomniejszane, kiedy czułam, że to niesprawiedliwe, świat zewnętrzny przekonywał mnie, ze to w porządku i tak wygląda życie. Nie miałam bezpiecznej przestrzeni, żeby doświadczać, próbować, popełniać swoje błędy. O, nie! Na to nie było przyzwolenia. Dlatego nie dowiedziałam się wiele o sobie. za to perfekcyjnie wyćwiczyłam się w zadowalaniu innych. Wystarczył tylko grymas twarzy, a już wiedziałam co powiedziałam nie tak i że natychmiast trzeba powiedzieć określoną formułkę. Miałam także wiedzę, czym zdobędę sobie aprobatę i zasłużę na miłość… tak, tak zasłużę na miłość. Mijały lata, dorosłam, ukończyłam studia(oczywiście, że nie jedne) wyszłam za mąż, wyszłam z małżeństwa i znów weszłam i znów wyszłam… zostałam mamą i dzięki cudownej Opatrzności trzykrotnie! A życie ciągle nie cieszyło, nie było łatwe, lekkie i przyjemne. Nie było najwspanialszą przygodą… Wtedy usłyszałam słowa: „Jak w środku tak i na zewnątrz. Twoje życie jest takie jak Ty. Kim jesteś Iwona?” I to był moment, kiedy runęło wszystko. Czułam się zdruzgotana, bo ja nie wiedziałam KIM JESTEM? Spełniałam wiele ról, uszczęśliwiałam mnóstwo osób, byłam idealnie wyuczonym pracownikiem. Teoria opanowana do perfekcji, praktyka leżała i doprowadzała do czarnej rozpaczy. Wymagałam od siebie, tak jak wymagano ode mnie w dzieciństwie- natychmiast. Miałam wiedzieć, zrobić, dostosować się. Nie widziałam siebie, nie miałam dla siebie życzliwości, wyrozumiałości, sympatii. Wieczne wymówki i obwinianie siebie. Byłam surowa i bezwzględna wobec siebie. Dopiero, kiedy zaczęłam rozumieć, że poznanie siebie, to długi proces i nic się nie dzieje natychmiast. Jak każda droga zaczyna się od pierwszego kroku. Możesz go zrobić już dziś: Przestań krytykować siebie! To pierwszy ruch, żeby zacząć z życzliwością patrzeć na siebie i zacząć się ze sobą zaprzyjaźniać 🙂 Trzymam za Ciebie kciuki! Może tak jak Julia Roberts w filmie Uciekająca Panna Młoda, zrób jajka na tyle sposobów ile znasz i spróbuj, które tak na prawdę smakują Tobie, a nie Twoim bliskim… I to może być pierwszy krok na Twoje drodze do siebie;-)

Z miłością IvA

Zapraszam do subskrypcji mojego bloga – zapisania się na listę mailingową:

ZAPISUJĘ SIĘ
Gdzie-rodza-sie-emocje

Gdzie rodzą się emocje

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

Gdzie rodzą się emocje?

Ewolucja mózgu i jego wpływ na emocje.

Na drodze ewolucyjnej emocje wykształciły się, jako jeden ze sposobów radzenia sobie z otaczającą rzeczywistością, w celu przetrwania. Najstarszą ewolucyjnie częścią mózgu jest ta zwana mózgiem gadzim. To część odpowiedzialna za podstawowe funkcje życiowe, która reguluje oddech i tempo pracy serca, ale również te, które pozwalają przeżyć, takie jak jedzenie, ucieczka, pragnienie i seks. Mózg gadzi odpowiada za odruchowe reakcje związane z unikaniem niebezpieczeństwa, jego zadaniem jest chronienie jednostki przed groźnymi dla jej przetrwania sytuacjami. Niestety w obecnej rzeczywistości wiele osób może odczuwać ciągłe zagrożenie i brak poczucia bezpieczeństwa, ponieważ gadzi mózg działa poza świadomością i powtarza zaprogramowane w nim reakcje. W ciele natomiast odczuwane jest ciągłe napięcie i wiele trudnych do zdiagnozowania dolegliwości.

W skutek dalszego rozwoju zostaliśmy z twardym dyskiem w postaci gadziego mózgu, gdzie wciąż królują walcz, uciekaj lub zastygaj w odpowiedzi na zagrożenie. Jednak otrzymaliśmy, idąc dalej językiem informatycznym, nowy software -układ limbiczny. Określany jako mózg ssaczy odpowiedzialny za emocje i zaspokajanie potrzeb a także uczenie się na podstawie doświadczenia, ale nie zawsze racjonalnego myślenia, stąd między innymi fobie i lęki bez uzasadnienia.

  1. Na drodze ewolucji mózgu, emocje stały się mocno powiązane z procesem myślowym. To dzięki wytworzeniu się kory mózgowej, odpowiedzialnej za racjonalne myślenie, mamy dostęp do obszarów mózgu, które mogą pomóc w świadomym i długoterminowym zarządzaniu emocjami.  Budowa mózgu człowieka pokazuje zmiany ewolucyjne w trakcie których możemy mówić o 3 mózgach:
    1. Gadzi mózg-   najbardziej pierwotny w ewolucyjnym rozwoju. Jest centralnym systemem emocjonalnym odpowiadającym za wykrywanie zagrożenia i ochronę życia jednostki. W praktyce związany jest z emocjami podstawowymi, takimi jak np: lęk, złość, wstręt, których nadrzędnym zadaniem jest wysłanie sygnału do organizmu, w celu najwłaściwszej reakcji na zagrożenie, która zapewni przetrwanie.
  2. Mózg ssaczy, nazywamy również układem limbicznym w skład którego wchodzą: ciało migdałowate (ośrodek emocji), hipokamp (odpowiedzialny za pamięć i orientację przestrzenną) oraz podwzgórze (wytwarza neurohormony ).Ciało migdałowate pełni funkcję strażnika i uruchamia szereg procesów obronnych organizmu. W przypadku oceny sytuacji zagrożenia wyłącza racjonalne myślenie (odcina dopływ krwi do kory mózgowej). Jest także odpowiedzialna za emocje, pamięć emocjonalną, motywację, rozpoznanie sytuacji zagrożenia, dążenie do poczucia bezpieczeństwa i zaspokajania potrzeb.
  3. Kora mózgowa, jako najmłodsza i nadrzędna w drodze ewolucji, odpowiada za procesy myślowe: planowanie, racjonalne myślenie, analizę, rozważania. Płat czołowy odpowiedzialny jest za procesy językowe, myślenie abstrakcyjne, koncepcje, decyzje. Tylne płaty kory mózgowej odpowiadają za odbiór lokalizacji w przestrzeni, ruch ciała. W korze mózgowej wykształciły się systemy poczucia więzi, przynależności i troski. Systemy te mają ogromne znaczenie w kwestii przetrwania gatunku, opieki nad noworodkami.

Dlaczego istotne dla rozumienia naszych emocji i zachowań jest poznanie budowy i funkcjonowania mózgu? Pod wpływem długotrwałego czy też silnego stresu nasz mózg zmienia priorytety, odcina nas od procesów myślowych i przechodzi w tryb ochrony organizmu. Umiejętność odczytywania swoich emocji, uważność na komunikaty z ciała pozwoli nam na zarządzanie emocjami i naszymi zachowaniami. Nie jest to łatwe, dlatego pomocna może być praca z terapeutą, jednak praca własna jest tu nieoceniona. Zrozumienie, że każda emocja jest ważna i niesie nam konkretną informację o naszych potrzebach i strategiach radzenia sobie.

Ćwiczenie:

  • Subskrybuj moją stronę i pobierz materiały, które Ci przygotowałam
  • Usiądź wygodnie, otwórz je, zapoznaj się z nimi
  • Sprawdź co czujesz w tej chwili?
  • Jak mocno czujesz?
  • Gdzie najczęściej w ciele odczuwasz te emocje, a gdzie właśnie w tej chwili?

W tym celu przygotowałam dla Ciebie listę emocji, emocjonalną mapę ciała oraz koło Plutchnika (to narzędzie do określenia intensywności odczuć), które możesz pobrać po zapisaniu się na listę mailingową:

SUBSKRYBUJĘ
ekspert-zycia

Ekspert od naszego życia

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

Ekspert od naszego życia

Kto miałby być ekspertem od naszego życia? Rodzice, znajomi? Kogo uważamy za guru w temacie jak żyć? I czy zawsze jedna droga, jeden sposób jest właściwy? Głęboko wierzę, że każdy z nas jest ekspertem od swojej ścieżki. Nawet jeśli pojawiają się osoby w moim gabinecie, to wszystkie odpowiedzi są w nich. Uśpione, upchnięte na samo dno, nieśmiałe i zalęknione, ale są. Do mnie przychodzą po-moc. Po odwagę i uświadomienie sobie potrzeby wzięcia odpowiedzialności za własne życie, do stanięcia w dorosłości i prawdzie. Dziś zapraszam Cię do zatrzymania i zajrzenia w siebie. Wgląd w psychologii oznacza nagłą, nieoczekiwaną zmianę postrzegania problemu, która prowadzi do głębszego i pełniejszego jego rozumienia, zobaczenia go bardzo często z całkowicie innej perspektywy. Dzięki wglądowi przyczyna problemu, której nie byliśmy w stanie odgadnąć, nagle staje jasna. Możemy także zobaczyć, jak wygląda to nasze : „nie wiem” i co za nim stoi.

Zapraszam Cię na krótkie ćwiczenie. Być może pierwszy raz będziesz uczestniczyć w czymś takim. Otwórz się i zobacz, co Ci to przyniesie, czego się o sobie dowiesz. W ćwiczeniu znajdziesz 4 zdjęcia, nad którymi zatrzymaj się. Popatrz, jakie wrażenia na Tobie robią, jakie emocje budzą, czy Ci się podobają, a może z czymś kojarzą. Słuchaj siebie, podążaj za swoimi uczuciami a reszta zrobi się sama. 🙂 Ciesz się chwilą ze sobą! Bądź dla siebie dobra/ dobry.

POBIERAM

Zapraszam do subskrypcji mojego bloga – zapisania się na listę mailingową:

ZAPISUJĘ SIĘ
czas-ciemnosci

„Możliwe jest, że mogę robić to, co kocham.”

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

„Możliwe jest, że mogę robić to, co kocham.”

Był kiedyś w moim życiu prywatnym czas ciemności. Zupełnej… Myślałam, że utonę, że nie dam rady utrzymać głowy nad powierzchnią. Wtedy też na własnej skórze przekonałam się, że wszystko mija i „po nocy przychodzi dzień”, nie było pustym sloganem. Fakt, nie trwa to tak szybko i nie jest tak oczywiste, kiedy tkwimy w ciemności. Jednak warto dać czasowi czas, niczego nie przyspieszać , pozwolić bólowi trwać, nie udawać radości się na siłę. Zwrócić się do środka i tam zostać tyle, ile tylko potrzebujemy, obserwując świat zewnętrzny, niczym pasażer jadący autobusem.

Z perspektywy ten czas cenię w swoim życiu najbardziej. Wtedy też poczułam, że chcę „prostego życia”. Dla każdego pewnie znaczy to, coś innego. Ja postawiłam na jasne, klarowne relacje, na sprawdzone przyjaźni, na „tak”, które nie znaczy nic innego i „nie”, które nie niesie żadnej innej zawoalowanej informacji. Uwierzyłam w siebie, sobie. Dałam przyzwolenie, na istnienie wszystkich emocji we mnie. Zaakceptowałam, że mogę być „przedwojenna i niedzisiejsza”. Zaufałam swojej drodze i idąc nią zrozumiałam, jak ta prostota jest mi potrzebna w moim świadomym rozwoju. Natura stała się się częścią mnie, właśnie dlatego, że mogłam w niej usłyszeć swoje myśli. Już od nich i własnych emocji nie uciekałam. Zrozumiałam, że chcę żyć, żeby być i mieć, także w tu i teraz.

W prostocie intencji i działań. Jeszcze nie było to łatwe, „stare” czasem mocno trzymało za gardło. Wtedy w moje życie wkroczyła Ona. „Kryształowa Kasia” 🙂 Katarzyna Bratumiła Barczyńska.Zobaczyłam film- wywiad z nią w odmętach internetu. Nie mogłam oderwać oczu, wciągnęło mnie to, co mówiła. Pełna spokoju, gracji emanowała czymś niezwykłym. A sposób w jaki mówiła o kryształach w życiu człowieka był fachowy, a jednocześnie bardzo przystępny. To, co było najważniejsze, w tym co usłyszałam, to nie kolejne czaro-marowanie, przypisywanie kryształom mocy nadprzyrodzonych, ale pokazanie ich jako część natury, o której kompletnie zapomnieliśmy. Kasia pięknie piszę o tym w swojej pierwszej książce:

„Mandale Kryształowe”: „Zupełnie dla nas obcy w tej chwili sposób myślenia… Zaufanie do Natury, zamiast narzucania jej naszych pomysłów. Nawet zdanie korzystanie z Natury tu jest za mocne.Bycie nią.”

Po tym cudownym zrządzeniu losu kryształy wkroczyły w moje życie i pozwoli obcować ze sobą, zachwycać się ich strukturą i kształtem. I tak zawojował mnie kwarc różowy, jak chmurki z różowej waty cukrowej, czarny turmalin czy czerwony jaspis, który nieszlifowany wygląda jak kawałek cegły:-) Warsztaty z Kasia pozwoliły mi doznać, jak swoja uporządkowaną budową geometryczną, ta część materii jakimi są kryształy, w taki sposób uporządkowany, harmonizujący wpływają na otoczenie. To co najważniejsze, kontakt z kryształami przyzwala wcisnąć tak rzadko używany przycisk :pauza”. Przyglądamy się im, dotykami różnych struktur, kolory zmieniają się w zależności od kąta padania światła. Nasycamy się tym pięknem- sami czujemy się piękni i co najważniejsze dla mnie doświadczamy bycia częścią całości, świata Natury. Ta jedność ze wszystkim co nas otacza daję niezwykłą siłę i jednocześnie odprężenie.
Czucie się drobiną we wszechświecie mnie nie przeraża, ale zdecydowanie zmniejsza znaczenie moich problemów i przestaje się zamartwiać. Cóż to jest przy prędkości światła 🙂 Bycie Naturą i z Naturą znacznie polepszyła jakość mojego życia, dużo w nim zrewidowała. Jeśli bliska jest Ci idea „prostego życia” i bycia blisko ze wszystkim, co naturalne, począwszy od kryształów zajrzyj koniecznie na stronę Katarzyny Bratumiły Barczyńskiej www.swiatkrysztalow.com.pl Zachęcam Cię do sięgnięcia po je obie książki „Mandale Kryształowe” i „Kryształu w Życiu Człowieka”, a może zupełnie inaczej spojrzysz na kamienie mijane na spacerze. Dawno się przekonałam, że mniej znaczy więcej. Po tych doświadczeniach doceniłam kruchość życia, miłości i zrozumiałam, że nic nie dane jest nam na zawsze. Wszystko ulega ciągłej zmianie, Natura też. Człowiek podobnie. Choć wielu z nas nie wierzy jesteśmy kreatorami własnego życia. Podejmujemy decyzje choćby o tym, żeby życie było proste, cieszące nas i radośnie lekkie. To właśnie o pracy Kasia nauczyła mnie myśleć jak o innym rodzaju działania niż odpoczynek 🙂 Radość z pracy i szczęście z odpoczynku. Brzmi nieprawdopodobnie? A jednak! Patrząc na Kasię, jej działania, ciesząc się z własnych zawodowych dokonań piszę z całą odpowiedzialnością „możliwe jest robić to, co kochasz” i utrzymywać się z tego. Codziennie od nowa ciesząc się swoim działaniem… Po więcej bycia z Kasią i jej niezwykłości zapraszam Was na jej warsztaty i indywidualne spotkania! Ja mogę tylko podziękować Opatrzności i Kasi za to, że zgodziła się zagościć w moim życiu i rozświetlić je Kryształowym Blaskiem.

Z miłością IvA

Zapraszam do subskrypcji mojego bloga – zapisania się na listę mailingową:

ZAPISUJĘ SIĘ
po-moc

Po-Moc

 1024 1024 Iwona Piątkowska
By:
0

Po-Moc

„Czy Pani myśli, że to dobrze?”. „Czy dobrze postąpiłam, powiedziałam, zrobiłam?”.”Czy to będzie dobre dla mnie?”. Te pytania bardzo często słyszę w czasie spotkań i pracy. Niestety nie mogę na nie odpowiedzieć… Nie tylko dlatego, że terapeuta nie udziela rad, ale zwyczajnie nie mam pojęcia! Nie mogę wiedzieć „czy to dobrze?”, bo dobrze ma być dla osoby, z którą pracuję nie dla mnie. To nie jest moje życie, decyzja, związek czy praca. Ale to co słyszę, to wypowiedziana nie-moc. Kiedy jesteśmy w kryzysie, utkniemy w rozpaczy, smutku czy w czymś co przypomina poruszanie się będąc zanurzonym w błocie po szyje uważamy, ze nic nie możemy i kompletnie nie mamy pojęcia, co zrobić. Chęć zmiany życia kieruje nas do psychologa, terapeuty czy coacha. Jawi się on nam jako specjalista, który wie lepiej, ma odpowiedź na każde nurtujące nas pytanie, wskaże drogę, rozświetli ciemności jedną błyskotliwą myślą. Jakże musi być frustrujące, kiedy ten Guru od wszystkich odpowiedzi, mówi: „nie wiem”. I dodaję: „a jak Pani myśli?”. Zazwyczaj widzę te zawiedzione spojrzenie naprzeciw mnie, pełne frustracji i irytacji. „Gdybym wiedziała, nie potrzebowałabym terapeuty!” Gniew pomieszany z rozczarowaniem wypełnia przestrzeń między nami. I tu pozwalam sobie nie zgodzić się! Przychodzisz, nie po gotowe odpowiedzi, mądrości, scenariusze i klapki na oczy! Przychodzisz po- moc! Po własną zagubioną siłę, po odzyskanie własnej drogi, kobiecość, wiarę, odwagę i moc. Pierwszy krok i poproszenie o pomoc, świadczy o tym, że wiesz czego potrzebujesz, co może Ci pomóc. Ja będąc Twoim terapeutą stwarzam tylko przyjazne warunki, żeby to, co drzemie w Tobie, co porosło mchem i paprocią i co zaklejone jest cudzymi oczekiwaniami, odsłoniło się. Towarzyszę Ci w drodze odnajdywania siebie, rozumienia i świadomości tego, co Cie spotkało. Jestem niczym łyżka, która pozwala komfortowo zjeść Ci zupę. Być może i tak byś ją zjadła, ale dzięki łyżce dowiadujesz się, że potrafisz się nią posługiwać 🙂 A i to co było uciążliwe staje się lekkie i przyjemne, a o to w życiu chodzi 🙂 W podróży ważny jest Towarzysz, taki, który nie przeszkadza, wspiera, szanuje i dodaje siły w chwili zwątpienia. Kiedy postanawiasz, że chcesz innego życia, jeszcze nie wiesz jakiego, ale decyzja o pierwszym kroku jest już podjęta potrzebujesz świadomości, dogłębnego przekonania o swojej sile. O Tym, że wszystko, co potrzebujesz do „Stania po swojej stronie” jest w Tobie. Jednym słowem, że cokolwiek się będzie działo dasz rade! Brene Brown, którą wielbię i Wam polecam jej książki i wystąpienie mówi, że odwaga zaczyna się wtedy, kiedy jest w nas przyzwolenie na porażkę. A możemy się na to zgodzić tylko wtedy, kiedy wierzymy w swoją siłę, zasoby i możliwości. Wtedy nawet, jeśli się przewrócimy, nawet chwilę poleżymy, to w końcu wstaniemy, opatrzymy kolana i wyciągając wnioski z danej nam lekcji pójdziemy dalej po swoje życie. Jaką siłę, wiarę w siebie miałabyś, gdybym dawała Tobie rady? Gdybym mówiła Ci jak żyć, co zrobić, powiedzieć? Czyja byłaby to droga i czy na pewno Twoja?;-) Terapeuta nie może podcinać Ci skrzydeł, osłabiać, zabierać wiary we własne możliwości ani kreować Cię na swój wzór i podobieństwo! Jesteś unikalna, jedyna i to jest najlepsze…Cudowna istoto! Absolutnie kompletna! Tyle kości, mięśni, komórek itp. ile trzeba! Tylko zachwycać się patrząc, słuchając, przebywając z Tobą! Masz wszystko, to czego potrzebujesz jest w Tobie! Bo to jest Twoje Życie! Nawet jeśli czujesz chaos, kompletne zagubienie, rozpacz, strach czy pustkę to wszystko nie musi trwać wiecznie. Jeśli przyjdziesz po-moc, wszystko poukładasz, spotkasz się ze sobą, wejdziesz w najważniejszą relacje z samą sobą, przeżyjesz przeszłość, żeby jej nie dźwigać na barkach, odkryjesz codzienność i przekonasz się, ze możesz zrobić ze swojego życia coś wspaniałego będąc kreatorem, projektantem i wykonawcą. A pomocnik, którego wybierzesz pozwoli Ci opracować świetny projekt i harmonogram, wierząc w Twoją siłę i i potencjał!

Autorką powiedzenia przyjść Po-Moc, jest wyjątkowa osoba, która ma znaczące miejsce w moim życiu Katarzyna Bratumiła Barczyńska. Z wykształcenia architekt, z zamiłowania pasjonatka natury a szczególnie kryształów. Kryształowa Kasia 🙂 jest autorka dwóch przepięknych książek „Mandale Kryształowe” oraz „Kryształy w życiu człowieka”. Jeśli interesują Was kryształy, chcecie żeby natura stała się częścią Waszej życiowej drogi zapraszam Was do przeczytania następnego wpisu: „Możliwe jest, że mogę robić to, co kocham”, w myśl powiedzenia ze swojej pasji zrób swój zawód.

Z miłością IvA

Zapraszam do subskrypcji mojego bloga – zapisania się na listę mailingową:

ZAPISUJĘ SIĘ